Çocuğunuzla beraber resimli kitabı sadece hikâyeyi bitirmek için değil, bir sayfada durup birlikte düşünmek için açtınız mı hiç?

Mesela “Duvarın Arkasında Ne Var?” kitabını düşünelim. Küçük bir merak, koca bir duvar…

Çocukla birlikte o sayfada kalabilirsiniz.

“Duvarın arkasında gerçekten ne var?”

“Bilmediğimiz şeyler her zaman korkutucu mudur?”

Belki çocuk şöyle diyecek:

“Merak etmek güzel çünkü öğreniyoruz.”

İşte tam burada onu biraz daha düşünmeye davet edebilirsiniz:

“Neden güzel? Çünkü…?”

O “çünkü” ile başlayan cümle, düşüncenin kök saldığı yerdir.

Ya da “Bulut Kuş” kitabı..

Sevilen, değer verilen ama bir kafeste yaşayan bir kuş. Çocuklar onu çok seviyor. Ama kuş mutsuz.

“Sevilmek yetmez mi?”

“Kafeste güvende olmak mı daha iyi, uçmak mı?”

“Sen olsaydın kuşu bırakır mıydın? Neden?”

Burada doğru cevap yok. Belki çocuğunuz “Uçsun çünkü mutlu değil,” diyecek.

Bir başka gün, “Kalmalı çünkü dışarısı tehlikeli,” diyecek.

Felsefe tam da bu farklı düşüncelerin yan yana durabildiği yerde başlar.

“Elmer ve Büyük Kuş” hikayesi ile başka bir kapı açılır.

Kötülükle karşılaşınca ne yapmalı?

“Kuşlar başka nasıl bir çözüm bulabilirdi?”

“Peki, sen olsaydın nasıl davranırdın?”

“Kötülüğe karşı güçlü olmak mı gerekir, akıllı olmak mı?”

Hikâyenin sonucunu konuşmak da ayrı bir düşünme alanıdır.

“Başka bir son mümkün müydü?”

Ve “Hiç Hata Yapmayan Kız” hikayesi…

Belki o sayfada sadece resme bakarsınız.

Kızın yüz ifadesine.

Etrafa saçılmış küçük ayrıntılara.

“Bu resim sana ne hissettirdi?”

“Sence burada aslında ne anlatılmak isteniyor?”

Nitelikli resimli kitaplar, metinle görselin birlikte düşündürdüğü alanlar açar.

Bazen tek bir sayfada kalmak bile yeterlidir aslında.

Bazen sadece bir ayrıntıya bakmak…

Çocuklarla felsefe yapmak için ağır kavramlara ihtiyacımız yok.

İhtiyacımız olan iyi seçilmiş, çocuğun yaşına uygun, nitelikli bir kitap.

Resimlerini inceleyerek okumak.

Ve cevapları düzeltmeye çalışmadan gerçekten dinlemek…

Çocukla beraber resimli kitaplar aracılığıyla felsefe yapmak; uzun açıklamalar yapmak değildir.

Sormak.

Durmak.

Ve gerçekten dinlemektir.

Ve en önemlisi, çocuğun düşüncesini “çünkü” ile büyütmesine alan açmaktır.

Bir sonraki kitapta hikâyeyi bitirmeye değil, bir soruda kalmaya ne dersiniz?